Mín Reykjavík

Í starfi borgarfulltrúa og borgarstjóra verða kynnin af Reykjavík að mörgu leyti víðtækari en gengur og gerist. En hversu mjög sem fólk er af vilja gert jafnast ekkert á við þá reynslu sem heimahagarnir búa manni. Eins og flestir er ég aðeins gestur víðast hvar í borginni. Næstu daga birtast hér hugleiðingar um þá staði sem ég þekki best, mína Reykjavík:

LAUGARNESIÐ

Hér byrjaði ég - Kleppsvegur 24

Pabbi var húsasmiður og byggði þessa blokk og þá næstu við hliðina. Hann ákvað að setjast að á fyrstu hæðinni í rúmgóðri fjögurra herbergja íbúð. Mín æskuár vann hann á Vellinum hjá Íslenskum Aðalverktökum og kom bara heim á miðvikudögum og um helgar. Mamma græjaði okkur systkinin á meðan og var heimavinnandi alla tíð. Þetta voru dýrðardagar fyrir okkur krakkana: Ýsan sauð í potti í hádeginu, vettlingar, húfur og peysur runnu eins og sjálfkrafa um prjónana hennar mömmu, endalausir leikir með barnaskaranum á blokkartúninu og svo var hóað í kvöldmatinn um eldhúsgluggann. Aldrei sá ég leikskóla nema utanfrá. Mamma skaut mér á róló við og við þegar hún þurfti að bregða sér í bæinn, en öðrum stundum var hún ætíð til taks.

Samfélagið í stigaganginum á 24 var afar náið og sérstakt. Þarna voru íbúðirnar yfirleitt ólæstar og nágrannar gengu inn og út hjá hvor öðrum eins og hentaði. Sveinbjörn og Anna á efstu hæðinni, Lóa og Guðrún mamma hennar þar fyrir neðan - þau voru meira skyldmenni en nágrannar.

Rétt ofan við blokkina okkar, við Brekkulækinn, var hverfisbúðin Lækjakjör, sjoppa og fiskbúðin hans Kela fisksala. Þangað skottaðist ég eftir soðningu einu sinni á dag. Keli var kannski ekki sá sleipasti í stafsetningu og þótti ekki miklu máli skipta hvort hann tússaði ýsa eða ísa á kartonið í búðarglugganum - ég man að þar stóð stundum stórum stöfum „glæní lýnuísa“ - en fiskurinn hans var því betri og alltaf hugsaði hann vel um sína viðskiptavini, hvort heldur það voru börn eða fullorðnir.

Ég vann bæði í sjoppunni og búðinni þegar ég komst á unglingsárin og þykir dálítið skrýtin tilhugsun, nú þegar húsnæðinu hefur verið breytt í íbúðir, að kannski sitji einhver að kvöldverðarborði þar sem goskælirinn stóð í gamla daga.

Framhald síðar