Nú er frábærum landsfundi lokið og ég skellti mér í kraftgöngu um hádegið með hressu Samfylkingarfólki í Grafarvogi. Við höfum boðið upp á vikulega göngu undir heitinu labb og rabb þar sem frambjóðendur og ýmsir aðrir ganga saman með Guðnýju Ara. Í dag verður svo kosningaskrifstofan í Reykjavík opnuð í Landsímahúsinu.

Það sem mér fannst skemmtilegast á landsfundinum var að sjá kraftinn og fjöldann í Egilshöllinni. Stemmingin var afslöppuð og allir í góðu skapi. Við afgreiddum kosningastefnuskrána og ræddum ýmis mál. Sjálf hélt ég utan um og stýrði hádegisfundi á laugardeginum undir yfirskriftinni Jafnrétti í raun. Ég hef tekið eftir því í fjölmiðlunum að þeir hafa sýnt jafnréttismálunum nokkurn áhuga, ekki síst eftir orð Bjarna Ármannssonar forstjóra Glitnis um launaleynd. Ég varð ákaflega glöð í hjarta mínu að heyra áherslur Bjarna, Svöfu Grönfeldt og Þórólfs Árnasonar sem rímuðu heldur betur við áherslur okkar í jafnréttismálum. Það skiptir nefnilega máli að stjórnmálaflokkar eigi góða samvinnu og samstarf við samtök atvinnulífsins og verkalýðshreyfinguna. Það þurfa allir að koma með í þessa baráttu til að árangur náðist. 

Sjálf var ég unglingsstúlka þegar Vigdís var kjörin forseti og Kvennaframboð og Kvennalisti buðu fram til borgarstjórnar og þings. Ég fylgdist með þessum konum stíga fram og var hver annarri frambærilegri. Flottar og rökfastar sýndu þær að ekkert væri konum ofvaxið - og á þeim tíma var það ekki lítið mikilvægt.

Síðar gekk ég til liðs við stjórnmálin innblásin þeirri trú að það væri rétt handan við hornið að leiðrétta launamun kynjanna. Ég var þess fullviss að ég gæti allt alla vega jafnvel - ef ekki betur en strákarnir sem þar mættu mér - og ég veit að það viðhorf mitt mótaðist meðal annars af frumkvöðlunum sem ruddu brautina. Ekki bara Vigdísi og Kvennalistanum heldur líka konum á borð við Bríeti Bjarnhéðinsdóttur, Guðrúnu Björnsdóttur, Katrínu Magnússon og Þórunni Jónassen sem voru fyrstu fjórar konurnar til að vera kjörnar inn af kvennalista 1908 í Borgarstjórn Reykjavíkur. Og það eru auðvitað langtum fleiri konur, frumkvöðlar og fyrirmyndir sem hvöttu mig með fordæmi sínu til að hasla mér völl og taka þátt í að móta samfélagið. Dropin holar steininn - fyrirmyndir skiptu máli þá, fyrirmyndir skipta máli núna og munu áfram skipta máli. Það var hugljómun fyrir mig sem feminista að sjá þær Monu Sahlin, Helle Thorning Smidt og Ingibjörgu Sólrúnu á sviðinu á föstudaginn í Egilshöllinni. Þetta eru konur með feminíska sýn á samfélagið og það velferðarkerfi sem Jafnaðarmenn berjast ætíð fyrir og ég segi það alveg eins og er - það blés mér baráttuanda í brjóst að hlusta á þær þrjár saman.

Það er nefnilega pólitískur vilji og þor sem ræður hlutunum. Við höfðum þann kjark sem þurfti til að hækka laun lægst launuðu kvennastéttanna þrátt fyrir spár manna um að þjóðfélagið myndi sporðreisast. Við eyddum biðlistum eftir leikskólum í borginni og síðast en ekki síst - markviss aðgerðaáætlun var sett fram um að minnka kynbundinn launamun.

Og svo sjáum við að landið er að byrja að rísa í skoðanakönnunum. Ég er handviss um að að við munum uppskera vel þann 12. maí - þessi landsfundur gaf mér tröllatrú á flokkinn minn og framtíðina.